Po co psychoterapia?

Szukając odpowiedzi na to pytanie można spotkać się z dwoma skrajnymi i przeciwstawnymi punktami widzenia. Jeden z nich mówi coś w rodzaju: „po co przed kimś wywlekać swoje brudy…, muszę sobie sam poradzić…, i tak nikt mnie nie zrozumie…, a zresztą w jaki sposób gadanie może zmienić człowieka?”.

Drugi, przeciwnie: „każdy potrzebuje psychoterapii, nawet jeśli o tym (jeszcze) nie wie…, możesz się zmienić wyłącznie poprzez psychoterapię…, jest ona niezbędna do życia”.

Jak często bywa – prawda leży gdzieś pośrodku. Z pewnością „nie każdy potrzebuje psychoterapii”, a nawet jeśli jej potrzebuje może jej po prostu nie chcieć.

Z drugiej strony, strategia „poradzę sobie sam” szczególnie w poważnych lub długo trwających problemach najczęściej przynosi więcej szkód niż pożytku, potęguje niepotrzebne (destrukcyjne) cierpienie i dodatkowo rani ludzi wokół.

Wtedy, gdy człowiek wewnętrznie cierpi, jest mu subiektywnie źle, posiada uciążliwe objawy, czuje się w taki czy inny sposób niespełniony. Nie każde „wewnętrzne cierpienie” ma korzenie psychologiczne (niektóre mają somatyczne, inne duchowe), jednak często coś nam się nie udaje właśnie z powodów psychologicznych.

W zasadzie każdy fragment, czy też aspekt życia może powodować u kogoś stały, wewnętrzny dyskomfort, czasem wręcz udrękę – w zależności od jego konkretnych, osobistych uwarunkowań. Każdy z nas jest przecież tak bardzo indywidualny. A jednocześnie… mamy ze sobą tak wiele wspólnego.

• zaburzenia (najczęściej obniżenia) nastroju i stany depresyjne,

• poczucie wewnętrznej pustki, braku sensu,

• perfekcjonizm, niezdrowe (nieadekwatne) poczucie winy, niska samoocena,

• stany lękowe o różnym nasileniu, trudno wytłumaczalny niepokój, zamartwianie się,

• nieśmiałość, wycofanie, nadmierna zależność wobec innych osób, uleganie im wbrew swej woli,

• niezdolność do nawiązywania satysfakcjonujących związków z ludźmi, szczególnie relacji intymnych,

• różne traumy i bolesne utraty (kogoś lub czegoś),

• natręctwa i obsesje,

• uleganie jakimś schematycznym reakcjom i zachowaniom, które ranią osobę i często jej bliskich, upokarzają,

• nieadekwatne do sytuacji stany emocjonalne lub przeciwnie, „brak uczuć”,

• różnorodne objawy w sferze seksualnej,

• różne dolegliwości fizyczne, których nie można powiązać z wynikami badań medycznych,

• zaburzenia podstawowych funkcji życiowych: snu (za mało/za dużo), jedzenia (objadanie/głodzenie się), nawracające bóle głowy, dolegliwości z przewodu pokarmowego, itd.

Objawów tych jest dużo więcej. Prawie na pewno psychoterapia w każdym z tych stanów może pomóc.